İSLAHİYE’DE BİR SONBAHAR MASALI

Yayınlama: 07.11.2026
A+
A-
İslahiye’de sonbahar,hemencik gelmezdi.
Sanki bir eve giren hırsız gibi usul usul sokulurdu kasabamıza.
Önce bahçelerimizdeki o koyu yeşili yapraklar yavaş yavaş sarıya döner, sonra kızarır, en sonunda kahverengiye kesilirdi.
Hani “döndüm daldan düşen yaprağa”türküsündeki gibi rüzgar estikçe dallarından kopan yapraklar, sokaklara sarı bir halı gibi serilmeye başlardı.
Sonra gökyüzü değişirdi.
Göçmen kuşlar, kasabamızın üstünden sıra sıra geçmeye başlar ve onların o hüzünlü çığlıkları,
“Biz gidiyoruz, kış geliyor,” der gibi bize haber ederlerdi adeta.
O meşhur deli üzgarlarımız da Amanoslardan sert esmeye ve yüzümüze vurdukça üşütmeye başlardı.Artık yaz yerine insanın içini üşüten ince bir ayaz gelirdi.
Analarımızın o meşhur sandıkları açıldığında, kışın geldiğini bize evvela o naftalin kokuları müjdelerdi. Kapağı aralanır aralanmaz, odaya eski bir yün, beklemiş bir sabır kokusu yayılırdı. Sanki sandığın içine yalnızca eşya değil, sinmiş bir çocukluk saklıydı.
Analarımızın,
_”Seneye de giyer” diyerek aldığı, bir beden, hatta iki beden büyük kazaklar, hırkalar…
Bizlere bambaşka mutluluklar yaşatırdı.
Ve o sararan yapraklar, o giden kuşlar,o üşüten rüzgar, o sandıktan çıkan kazaklar biz çocuklara bir şeyi müjdeler gibiydi:
Okullar açılıyor!
Bizim için okul, Pınarbaşı İlkokulu demekti.
Hatay Caddesi’nin batısında oturan bütün çocuklar Erenler Mahallemizin bir kısmı hariç hepimiz oraya koşardık.
Büyükler sabahçı, biz küçükler öğleci olurduk. Yazın sokakta geçen o upuzun günler, artık ders zilinin sesine, tebeşir tozuna, yeni silinmiş sıraların kokusuna bırakacaktı yerini.
Ama okullar açılmadan önce, hepimizin yüreğini kıpır kıpır eden başka bir telaş olurdu:
Okul ihtiyaçları.
O telaşın adresi belliydi.
Merkez Camii’nin karşısında, tam köşede,
Ahmet Yaşar Amca’nın küçücük kitapçısı.
O dükkan, sadece İslahiye’nin değil, Nurdağı’nın, Fevzipaşa’nın, Altınüzüm’ün ve bütün köylerin kitapçısıydı.
Okula birkaç gün kala, kapısının önünde öyle bir kuyruk olurdu ki, Türkiye’nin ilk kuyruğu sanki orada kurulurdu.
Sabahın erken saatinde girerdin sıraya, öğle ezanı okunurken ancak alırdın kitaplarını.
Ama kimse şikayet etmezdi.
Çünkü o kuyruk, bir bekleyiş değil, biz çocukların bayramıydı adeta.
İnanın o bağırtılar, o çağırtılar,
“Ben senden önceydim!” kavgaları bile tatlıydı.
İçeride ise dünya tatlısı merhum Ahmet Yaşar Amca, büyük oğlu merhum dünya efendisi Necmi Abi, diğer oğlu değerli arkadaşım Necdet ve birkaç yakını, yan yana, harıl harıl çalışırlardı.
Bir yandan kitapları,defterleri uzatırlar, bir yandan kalemleri…
Ter içinde kalırlardı ama yüzlerinde hep tatlı bir gülümseme olurdu.
Elinde yeni kitapların, yeni defterlerinle o dükkandan çıktın mı, dünya senin olurdu.
Kitapları koklardın, defterlerin sayfalarını okşardın. O koku, yeni bir yılın, yeni bir başlangıcın kokusu gelirdi bize.
Şimdi dönüp bakıyorum da, o kuyrukta beklediğimiz saatler, aslında çocukluğumuzun en güzel saatleriymiş.
Kasabamız küçüktü, imkanlarımız azdı ama insanlar kocaman yürekli ve her baba dostu,
bir öz amcamız gibi içten ve candandı.
Sonbahar yine geliyor İslahiye’ye.
Yapraklar yine sararıyor, kuşlar yine gidiyor, kazaklar yine sandıktan çıkıyor.
Ama o kuyruk yok artık.
Ahmet Yaşar Amca’nın dükkanının önü öksüz ve sessiz.
Yine de içimde bir yer, hala o kuyrukta bekliyor. Elinde listesiyle, heyecanla, yeni kitaplarının kokusunu duymak için.
error: Guncelhaber27.com Telif Hakkından Dolayı Korunmaktadır !!