BİR ÇORBA PARASI

Bulgaristan-Romanya Sınır Kapısı

Yarım asra yakın seyahat ediyorum. Seyahat edenlerin yol hikayeleri çok olur. İşte onlardan biri:

Bir grup arkadaşımla Bulgaristan’ı dolaştıktan sonra Rusçuk civarında bulunan gümrük kapısından çıktık. Tuna Nehri üzerindeki muazzam demir köprüyü geçip, müthiş Tuna’yı tepeden seyrederek, Romanya gümrük kapısına yanaştık. Memurlar işlemlerimizi yaptı ve pasaportlarımıza giriş damgasını vurdu. Polis noktasını terk edip tam ana yola girmek üzereyken bir polis ekibi ile karşılaştık. Vakit akşam vakti… Polis triptiğimizi (arabanın pasaportu) istedi. İyice inceledi, evirdi çevirdi, noksan bir şey bulamadı. Lambaların yanıp yanmadığını kontrol etti. Problem yok…

Yarı Türkçe yarı Romence:

— Hagi, nasıl, iyi mi? Gibi bir şeyler sordu.

Her halde ortak bir dil arıyordu.  Anlaşılan Türkiye’de oynayan Romen futbolcuyu soruyordu. Biz de:

— İyi, iyi, güzel… Good, good… Dedik.

Epeyce Hagi muhabbeti yapılmasına rağmen adam:

 — Tamam, iyi yolculuklar… Hadi gidin artık… Demiyor.

Sabırsızlandığımızı anlayınca da Türkçe olarak:

— Hadi be… Bir çorba parası verin de gidin artık… Dedi.

Ey Güzel Allah’ım!

İnsanlar “evirip çevirme” yerine “çorba parası”nı neden hemen istemezler ki?

Ne güzel bir memleket…

Demek ki “İşleri Hızlandırma Vergisi”

Yani İHV burada da geçerli…