AYDINLIK MAHALLESİ’NDE EKSİLEN BİR NESLİN ARDINDAN!

Yayınlama: 28.08.2026
A+
A-

Amanosların o sert esen deli rüzgarı hâlâ aynı yerden esiyor.Amik Ovası hâlâ aynı bereketiyle uzanıp gidiyor ufkun sonuna kadar.

Değişmeyen tek şey bu coğrafyanın kendisi belki de.Çünkü insan değişiyor, eksiliyor ve gidiyor.

Biz,Aydınlık Mahallesi’nin tozlu sokaklarında büyüyen çocuklardık.

Dizlerimizde hep aynı yaranın kabuğu,ceplerimizde hep aynı misketler vardı.
Aynı mahallenin çeşmesinden su içer,aynı mahallenin deresinde yıkanır,aynı bakkalın veresiye defterine yazılırdı adımız.

Sonra aynı okulun yolunu tutardık sabahın köründe.

Sınıfımız aynıydı, sıramız aynıydı, çoğu hayallerimiz bile aynıydı.

Şimdi o sokaklardan geçerken ne ses var ne o çocuklar!
O top oynadığımız arsalarda artık koca koca binalar ve o binalarda bizim çocukluğumuzdan kalan hiçbir şey (!)
Birlikte büyüdüğümüz o çocukların çoğu yok artık.Kimi bir sabah ansızın çekip gitti bu ovadan, ekmeğini başka şehirlerde aramaya.
Kimi toprağın altına, emanet edildi erkenden.
Kimi de orada ama yok gibi; aynı mahallede,aynı sokakta ama el gibi.
En acısı da bu biliyor musunuz yoldaşlar?
Aynı okulun bahçesinde İstiklal Marşı okurken omuz omuza durduğun arkadaşının,yıllar sonra adını bir taziye ilanında görmek
Ya da yıllar sonra sosyal medyada bir fotoğrafına denk gelip, gözlerindeki o eski ışığın sönmüş olduğunu fark etmek.

“Çocukluk, insanın memleketidir derler ya, bizim memleketimiz de Aydınlık Mahallesi’ydi.” dostlar.
Ve o memleket şimdi yavaş yavaş boşalıyor.
Her giden arkadaşla birlikte, bir sokağımız daha kapanıyor,bir anımız daha yetim kalıyor.

Geriye ne kaldı dersen?
Amanos’tan esen o deli rüzgarın getirdiği bir toprak kokusu kaldı.
Ve o kokunun içine sinmiş, hiç eskimeyen bir çocukluk…
Biz gitsek de, o rüzgar estikçe,
o ovada o çocuklar isimleriyle ve anılarıyla hep kalacak ,hep kalacak!

error: Guncelhaber27.com Telif Hakkından Dolayı Korunmaktadır !!