Açık Mod
Koyu Mod
Sistem Modu
Geçtiğimiz hafta meslektaşım Kadir Çelik ile birlikte Guncelhaber27 Editör Masası’nda İslahiye Organize Sanayi Bölgesi (OSB) Başkan Yardımcısı ve iş insanı Haydar Yalçınkaya‘yı konuk ettik.
Sohbetimizde İslahiye Organize Sanayi Bölgesi’nin bugününü ve geleceğini konuştuk. Üretimi, yatırımları, istihdamı, ikinci OSB’yi, Hassa Tüneli’nin bölge ekonomisine sağlayacağı katkıları ve İslahiye’nin lojistik avantajlarını değerlendirdik.
Söyleşiden ayrılırken İslahiye’nin sanayi alanında önemli bir potansiyele sahip olduğunu bir kez daha gördüm.
Emeği geçen herkese, ilçem ve ülkem adına teşekkür ediyorum.
Ancak bu söyleşide benim en çok dikkatimi çeken konu, OSB’nin yatırımları veya büyüme hedefleri değil, Türkiye’nin giderek daha fazla konuşması gereken bir meseleydi: İşçi bulamamak!
Sayın Yalçınkaya’nın anlattıkları üzerinde özellikle durulması gerektiğini düşünüyorum.
Yalçınkaya, yaklaşık üç hafta önce İŞKUR’a 30 işçi almak için başvuruda bulunduğunu söyledi. Bu çağrıya yaklaşık 100 kişinin geldiğini ancak gelenlerin hiçbirinin işe başlamadığını anlattı.
Nedenini ise insanların fabrikada çalışmak istememesi olarak açıkladı.
Gelenlerin büyük bölümünün masa başı iş istediğini, bakanlık ve belediye gibi kurumlarda çalışmayı tercih ettiğini belirtti.
Fabrikada üretim yapmak, üretim bandında çalışmak ve bedensel emek gerektiren işlerde görev almak isteyenlerin sayısının azaldığını ifade etti.
İşte burada durup düşünmemiz gerekiyor.
Bir tarafta iş arayan insanlar, diğer tarafta üretim yapmak için işçi arayan sanayiciler var. Peki, bu iki taraf neden bir noktada buluşamıyor?
Yalçınkaya’nın verdiği rakamlar da dikkat çekici.
İşçi ücretlerinin 30 bin liradan başladığını, tecrübe kazananların 40 bin liraya, ustaların ise 60 bin liraya kadar maaş alabildiğini söyledi. Buna rağmen işçi bulmakta zorlandıklarını dile getirdi.
Elbette bu ücretler ve çalışma koşulları her işletme için aynı olmayabilir. Ancak sanayicinin işçi bulamama sorunu yaşadığını söylemesi, üzerinde düşünmemiz gereken ciddi bir mesele.
Peki, gerçekten işsizlik mi yaşıyoruz, yoksa çalışmak istememe sorunu mu büyüyor?
Bu sorunun tek bir cevabı olduğunu düşünmüyorum.
Gençlerin beklentileri değişiyor. Herkes daha iyi şartlarda, daha düzenli saatlerde ve mümkünse masa başında çalışmak istiyor. Bu da anlaşılabilir bir durum.
Ancak üretim olmadan kalkınma, emek olmadan büyüme mümkün değil.
Fabrikalar kurulacak, makineler çalışacak, siparişler alınacak, ihracat yapılacak. Bütün bunların gerçekleşmesi için insan gücüne ihtiyaç var.
Sanayicinin yatırım yapması kadar, o yatırımı çalıştıracak insan kaynağının bulunması da önemli.
Burada işverenlere de önemli görevler düşüyor. Ücret, çalışma saatleri, sosyal haklar, iş güvenliği ve çalışma ortamı gibi konuların çalışanların beklentileri doğrultusunda değerlendirilmesi gerekiyor.
Çünkü mesele yalnızca iş bulmak değil, insanları o işte tutabilmek ve emeğinin karşılığını almasını sağlamaktır.
İslahiye Organize Sanayi Bölgesi’nin geleceğine baktığımızda önemli hedefler görüyoruz.
Bugün 16 fabrikanın aktif olarak çalıştığı OSB’de yatırımların tamamlanmasıyla işletme sayısının yaklaşık 40’a ulaşması bekleniyor.
İkinci OSB için çalışmalar sürüyor. 160’ın üzerinde yatırımcı başvurusu bulunuyor. Elektrik altyapısının yenilenmesi, arıtma tesisi projesi, sosyal tesisler ve meslek okulu gibi yatırımlar gündemde.
Birinci etapta yaklaşık 10 yıllık süreç sonunda 5 bin kişiye istihdam sağlanması hedefleniyor.
Bunlar İslahiye ve Nurdağı için çok önemli gelişmeler.
Hassa Tüneli’nin tamamlanmasıyla lojistik maliyetlerin düşmesi, İskenderun ve Mersin limanlarına ulaşımın kolaylaşması da bölgenin yatırım cazibesini artıracak.
Ancak bütün bu yatırımların hayata geçmesi için yalnızca fabrika binalarına değil, çalışacak insanlara da ihtiyacımız var.
Sevgili gençler;
Masa başında çalışmak elbette güzel. Herkesin kendisine göre bir meslek ve gelecek hayali olabilir.
Ancak üretimi küçümsemeyelim. Fabrikada çalışmayı, meslek öğrenmeyi, bir makinenin başında ustalaşmayı ve alın teri dökmeyi değersiz görmeyelim.
Bugün bir ustanın emeği, bir teknisyenin bilgisi, bir işçinin alın teri ülke ekonomisinin temel taşlarıdır.
Üretmeden tüketemeyiz. Çalışmadan kalkınamayız.
Kendi memleketimizde kurulacak fabrikalarda yine kendi insanlarımızın çalışmasını, kendi gençlerimizin meslek sahibi olmasını istiyoruz.
Aksi halde sanayicinin işçi aradığı, iş arayanın ise istediği işi bulamadığı bu tabloyu daha çok konuşacağız.
Sayın Haydar Yalçınkaya’nın söyleşimizde dile getirdiği, Türkiye’nin Avrupa ülkeleri gibi milyonlarca işçi getirmek zorunda kalabileceği yönündeki değerlendirmesi de bu açıdan düşündürücü.
Benim bu söyleşiden çıkardığım sonuç şu:
İslahiye’nin geleceği üretimde. Üretimin geleceği ise yetişmiş, çalışkan ve emeğine sahip çıkan insanlarımızda.
İşsizlik sorununu konuşurken işverenin işçi bulamamasını da görmezden gelemeyiz.
Bence artık şu soruyu hep birlikte sormalıyız:
İş mi yok, yoksa çalışmak isteyenle çalıştırmak isteyen bir türlü buluşamıyor mu?
Bu sorunun cevabını bulmak, yalnızca sanayicinin değil, hepimizin sorumluluğudur.