Açık Mod
Koyu Mod
Sistem Modu

Bir zamanlar İslahiye, on beş yirmi bin nüfuslu küçük bir kasabaydı.Her evin önündeki ağaçların, çiçeklerin yeşili sokağa taşar, kasaba ormanın içinde unutulmuş bir köy gibi burcu burcu kokardı.
Onlarca lokantası, yazlık çay bahçeleri, aylarca sökülmeyen çadırlı lunaparkı vardı.
Ve olmazsa olmazımız; Atlas ve Saray sinemalarımız.
Atlas’ı Zeki Yaşar Amca ve oğulları çalıştırırdı. Tonton, kısa boylu, babacan bir adamdı.İki eli hep arkasında, madeni paraları bir elinden öbürüne şıkırdatarak gezerdi.
O şıkırtı,sanki kasabanın en tanıdık sesiydi.
Saray Sineması ise bambaşka bir hikâyeydi.
O yıllarda bir kadının sinema işletmesi başlı başına cesaretti. Merhum Safiye Teyze ve sonraları ortağı olan Kel Nuri ile birlikte işletirlerdi.
Sinema salonlarımız o zaman sadece film oynatılan yerden ibaret değildi.
Düğün salonu, tiyatro, konser ve parti kongreleri yapılan salonlardı.
Sanki kasabanın hafızası burada yazılırdı.
Biz çocuklar içinse bir hayal fabrikasıydı adeta.
Kapının önünde kartelalar olurdu.
Afişler, özel bir pul koleksiyonu gibi tek tek,
özenle takılırdı.
Kartal Tibet’in Mars’ın kılıcıyla Vandal Kralı’na diz çöktürdüğü afiş…
Cüneyt Arkın’ın Malkoçoğlu olup atını şaha kaldırdığı afiş…
Bizi alıp başka bir dünyaya götürür, nefes nefese bırakırdı.
Bazı günler bayramdan farksızdı.
Bir günde yedi sekiz film oynatılırdı.
Sabah dokuzda girer, hava kararırken çıkardık.
Parası olan biletini alır, içeri girerdi.
Parası olmayanlar kapıda beklerdi.
Çığırtkanlar kapıda avaz avaz bağırırdı:
“İlaveler! İlaveler!”
Parası yeterli olmayan bazı çocuklar ilaveler yani fragmanlar bitene kadar sabırla bekler, ilk film beş dakika oynayınca elli kuruş ya da cebimizde
ne varsa verip koşa koşa dalardık içeriye.
Karanlıkta ellerimizle yoklaya yoklaya boş sandalye arardık. Merhum İbrahim Abi el feneriyle yolumuzu aydınlatırdı. “Şuraya otur, uslu dur,” derdi.
O fenerin ışığı,biz çocuklar için ciddi bir otorite gibi gelirdi o yıllarda.
Film bitince büyü bozulmaz adeta yeni başlardı. Gözbaşı’nın sazlığında Malkoçoğluculuk oynardık. Tahta kılıçlar, kavak ağacından oklar, yaylar yapılarak bir gün önce izlediğimiz filmi yeniden yaşardık.
Sinemalarımız daha fazla seyirci çekmek için rekabet ettikleri yıllar bize inanılmaz heyecanlar yaşatırdı.
Çünkü eşya piyangosu düzenlerdi.
Tabak da çıksa, radyo da çıksa sanki hepimiz kazanmış gibi sevinirdik.
Ya futbol topu…
Biz o yılların çocukları olarak çoğumuz hiç top sahibi olmadan büyüyenlerdik.
Numaralar okunurken salonda ıslıklar, alkışlar kıyameti koparırdı.
Bugün anlıyoruzki mutluluk o zaman pahalı bir şey değilmiş.Çünkü küçücük bir film karesi,küçücük bir hediye günlerce yetiyormuş hepimize.
Şimdi o alkışların içinde büyüyen çocuklar,
inci taneleri gibi dağıldık memleketin dört yanına. Bütün kasabanın birbirini tanıdığı, komşunun komşuya emanet olduğu, bir filmin bütün kasabayı aynı salonda buluşturduğu, bir futbol topunun hepimizi sevindirdiği o küçük, yeşil, sıcacık kasaba yok artık.
Ne Atlas ne Saray…
Ne kartelalar, ne İbrahim Abi’nin el feneri, ne de çay bahçesindeki konserler, ne de lunaparkın rengârenk ışıkları.
Ama ne zaman Gözbaşı’nın sazlığı aklıma düşse,
o İslahiye’de saklı kalan elli kuruşluk sevinçlerim kıpır kıpır olur yeniden…