HESAPSIZ ViCDAN ADALETSİZ MEDENİYET 

(1)
HESAPSIZ ViCDAN ADALETSİZ MEDENİYET
Bir fikrin bozulması, bir ferdin bozulmasından daha tehlikelidir. Zira fert ölür; fikir ise nesiller boyunca yaşar. İmanı reddeden bir zihniyetin en büyük kaybı, yalnız Allah’ı inkâr etmesi değil; hesap fikrini de iptal etmesidir. Hesap yoksa mes’uliyet sarsılır; mes’uliyet sarsılırsa adalet ayakta kalamaz.
Zira insan, vicdanıyla baş başa bırakıldığında, eğer o vicdan vahyin terazisiyle tartılmıyorsa, nefis onun hâkimi olur. Nefis ise menfaatperesttir; kuvveti hak, çıkarı ölçü kabul eder. İşte bu noktada bencillik “özgürlük”, zulüm “medeniyet”, sömürü ise “ilerleme” namını alır.
İnkar öyle bir günahtır ki, kâinata karşı bir cinayettir. Çünkü küfür, mahlûkatı sahipsiz, hadiseleri başıboş, insanı da sorumsuz bir varlık hâline indirir. Böyle bir nazar, merhameti zayıflatır; çünkü merhametin kaynağı, Hâlık’ı tanımaktır. Sahipsiz görülen varlığa şefkat de uzun ömürlü olmaz.
Bugün “modern medeniyet” adı altında takdim edilen sistemin en bariz zaafı budur:
İnsanı yüceltmek iddiasıyla yola çıkmış, fakat insanı nefsine mahkûm etmiştir. Kuvveti esas almış, hakkı ona tâbi kılmıştır. Neticede iki cihanı mamur edecek ilim, iki dünya savaşını doğuran bir silaha dönüşmüş; akıl hikmetten kopunca, kitle imha vasıtalarının mühendisi olmuştur.
Üstad bu noktada medeniyetin ruhsuzunu reddeder. Zira imanla yoğrulmamış bir terakki, insanı yükseltmez; sadece düşüşünü hızlandırır. Fen ilimleri, imanla birleşmediğinde, beşeri saadete değil, beşeri şekavete götürür.
Demek ki mesele Doğu-Batı meselesi değil; iman-küfür, adalet-zulüm, mes’uliyet-başıboşluk meselesidir. İslam’ın getirdiği Allah korkusu, alalade bir korku değil; en büyük teminattır. Çünkü o korku, zalimi frenler; mazlumu korur; kuvveti değil, hakkı üstün kılar.
Hülâsa:
İmanı reddeden zihniyet, insanı serbest bırakmıyor; nefsine esir ediyor.
İman ise insanı zincire vurmuyor; hesapla terbiye ederek hürriyetini muhafaza ediyor.
Ve bil ki:
Gerçek medeniyet, kalbi imar etmeyen aklın değil; aklı imanla nurlanan vicdanın eseridir.
İsmail Karataşlıoğlu