6 Şubat’ta biz ne yaşadık?

İslahiye ve Nurdağı…

Takvimlerde yılın en kısa ayıdır Şubat.
Ama 6 Şubat, bu topraklarda zamanı uzattı; saniyeleri saatlere, saatleri ömre çevirdi.

O sabah yalnızca binalar yıkılmadı.
Güven duygumuz çöktü, “sağlam” dediğimiz duvarlar üzerimize devrildi.
Hani çivi çakmaya kıyamadığımız, çocuklarımızın odasında ses çıkmasın diye parmak uçlarında yürüdüğümüz evler…
Nasıl oldu da bir anda mezar oldu?

Kahramanmaraş merkezli depremler, 11 vilayetin yanı sıra İslahiye ve Nurdağı’nda bir şehri değil, bir hayatı yok etti.
Asrın felaketi denildi; çünkü yıkım, rakamlarla anlatılacak gibi değildi ama rakamlar da gerçeğin ta kendisiydi.

Yapı stoku açısından en ağır darbeyi alan ilçelerden biri Nurdağı oldu.
Resmî kayıtlara göre 2 bin 9 vatandaşımız bu ilçede hayatını kaybetti.
İslahiye’de ise 1.435 can enkaz altında kaldı.

Her biri bir isimdi. Bir anne, bir baba, bir çocuk, bir komşu…

Gaziantep Büyükşehir Belediye Başkanı Fatma Şahin’in depremin hemen ardından söylediği o cümle hâlâ kulaklarımızda:
“İlçelerin yüzde 60’ı yok oldu.”

Evet, yok oldu.
Sadece binalar değil; anılar, sokaklar, alışkanlıklar, mahalle kültürü…
Bir sabah uyandık ve bildiğimiz şehirler artık yoktu.

Ama asıl soru şu:
Biz bu yaşananlardan ne öğrendik?

Unutursak, aynı acıyı yeniden yaşarız.
Unutursak, sağlam sandığımız duvarlar yine üzerimize yıkılır.
Unutursak, “bir şey olmaz” cümlesi yine mezar taşına dönüşür.

6 Şubat, sadece bir tarih değildir.
İslahiye ve Nurdağı için bir uyarıdır, bir hafızadır, bir sorumluluktur.

Bu acı, unutulmak için değil; tekrar etmemek için hatırlanmalıdır.