SEN HİÇ YOKSUL OLDUN MU?

Günümüz insanın en büyük sorunu, sevgisizlık, açgözlü doyumsuzluk ve paylaşımsızlıktır.

Karnı tok insanlar vicdansız ve ahlaksızsa üstelik daracık sokaklardaki, toprak damlı virane evlerde aç karnına yatan çocukların ızdırabını asla anlayamazlar.

Çünkü bu tipler, fukaralığın insanın umutlarını nasıl söndürdüğünü ve açlığın ne menem bir şey olduğunu yaşamadıkları için bilmezler.

Çünkü yoksulluk iğretidir, bir insanı çökertir, gözlerini korkutur ve yalnızlık hissi verir.

Yani fukaralık örselenmişliğin, hırpalanmışlığın ve kimsesizliğin şipşak fotoğrafları gibidir.

O yüzden fukaranın yüzü soğuk gelir vicdansız insanlara!

Şimdi çevresindeki yokluğun ve yoksul insanların sahipsizliğiyle dayanışmayan ve paylaşmayan bir insana aydın-demokrat solcu denir mi?

Ya da,

“Komşusu açken tok yatan bizden değildir.” diyen peygamberin hadisini yerine getirmeyip, peygamber ümmetiyim dese inandırıcı olur mu?

İslam coğrafyalarında görgüsüz, duyarsız vicdansız petrol zengini devletlerin işbirlikçi yöneticileriyle, kendilerini çağdaş özgürlükçü ve demokratik ülke ilan eden emperyal ülkeler bu acıları bitirebilirler mi?

Tabi ki hayır!

Çünkü bütün bunların müsebbibi zaten bu zalimlerdir.

Şimdi, bütün bunları görüp zalimlere, tiranlara ve dünyadaki yokluğu yaratanlara karşı birlikte karşı gelmeyip hâlâ kutuplaşıp birbirimizi yiyorsak;

Bu denli evrensel bir yokluk ve yoksulluk sarmalında yaşayan milyonlarca insanın ve Gazzede’de açlıktan ölen çocukların sahipsiz acılarını kim dindirecek?

Nazım Ustanın dediği gibi:

“demeğe de dilim varmıyor ama —

Kabahatin çoğu senin be, canım kardeşim!

Politik duruşunuz ne olursa olsun aydın bir kişilik sahibi insanlar, kutuplaşmayı bırakıp:

Dörtnala gelip uzak Asya’dan Akdeniz’e bir kısrak başı gibi uzanan bu memleket bizim,

Bilekler kan içinde, dişler kenetli, ayaklar çıplak ve ipek bir halıya benzeyen toprak,

Bu cehennem, bu cennet bizim…”

diye başlayan Nazım Hikmet Ran’ın ‘Davet’ şiirindeki gibi: “Bu memleket bizim…” diyebilmelidir..