6 Şubat sabahı, takvimler bir günü daha gösteriyordu; ama o gün, zamanın durduğu gündü. Saatler 04.17’yi gösterdiğinde, karanlığın içinden yükselen bir uğultu, İslahiye’nin sokaklarına çöktü. Uykuda yakalanan hayatlar, bir anda uyanıklığın en acı hâliyle yüzleşti. Evler sallandı, duvarlar çatladı, umutlar...