Açık Mod
Koyu Mod
Sistem Modu
Bir süredir hepimizin aklında aynı soru var: Bu memlekette siyaset, bir hizmet alanı olmaktan çıkıp bir yatırım aracına mı dönüştü?
Rakamlar ortada. Bir belediye başkanı ya da milletvekili adayı, adaylık sürecinde milyonlarca liralık harcama yapıyor. Tanıtım, organizasyon, ekip, ulaşım, sosyal medya… Liste uzayıp gidiyor.
Oysa seçildikten sonra elde edeceği gelir bellidir. Dört veya beş yıllık görev süresi boyunca alacağı maaş, yaptığı harcamanın ancak çok küçük bir bölümünü karşılayabilir.
Burada her vatandaşın kendine sorması gereken meşru bir soru doğuyor: Harcadığı parayı maaşıyla geri alamayacağını bilen bir kişi, neden bu kadar büyük bir bedeli göze alır?
Elbette siyasete hizmet aşkıyla giren, fedakârlık yapan insanlar yok değildir. Ancak sistem, ne yazık ki bu fedakârlığı değil, harcanan paranın geri dönüşünü ödüllendirecek bir yapıya dönüşmüştür. Koltuk, kimi zaman bir makamdan çok bir imkân kapısı olarak görülmekte; ihale, imar, ruhsat ve atama süreçleri bu imkânın en görünür alanlarını oluşturmaktadır.
Oysa hizmetin ölçüsü, sözde değil, eylemdedir.
Gerçekten hizmet etmek isteyen birine, makam aracı ve koruma ordusu yerine bir süpürge ve bir kürek verelim. Bir sokağı temizlesin, bir parkı süpürsün, bir okulun bahçesine emek versin. Samimiyet, kürsüde atılan nutuklarla değil, sokakta yapılan işle ölçülür.
Bugün siyasetteki temel sorun, parti ayrımı gözetmeksizin, bu samimiyet testinden geçecek isimlerin giderek azalmasıdır. Zira dürüst ve imkânları kısıtlı bir adayın, bu pahalı yarışta yer bulması her geçen gün zorlaşmaktadır.
Sonuç olarak, mesele yalnızca kişiler değil, sistemin kendisidir. Seçim harcamalarının şeffaf biçimde denetlenmediği, siyasetin bu kadar pahalı olduğu bir düzende, vatandaşın “Acaba bu hizmet mi, yoksa yatırım mı?” diye sorması kadar doğal bir şey yoktur.
Bu ülke, hizmeti bir söz olarak değil, bir eylem olarak gören yöneticilere ihtiyaç duyuyor. O güven yeniden tesis edilmeden, ne sokak temizlenecek, ne de siyasete olan inanç…