Ahh… Eski bayramlar…

İslahiye’nin Aydınlık Mahallesi’nde, bir yanı kerpiçten örülü, kiremitli eklentisi beton olan o mütevazı evde yaşanan Kurban Bayramları ne kadar da güzeldi…
Yokluğun içinde bile huzurun, paylaşmanın ve mutluluğun eksik olmadığı yıllardı onlar.

Bayram arefesinde alınan yeni elbiselerin heyecanı hâlâ gözümün önünde…
Çocuk aklıyla, sabah hemen giyebilmek için ayakkabıları yastığın altına koyup uyurduk. O ayakkabılar sadece bir çift ayakkabı değil, bayram sevincimizin en güzel parçasıydı.

Hele Kurban Bayramı öncesi rahmetli babamın binbir pazarlıkla aldığı kurbanlık koyun…
Evimizin altındaki küçük ahırda bayram sabahını beklerdi. Biz çocuklar onu sever, yem verir, adeta aileden biri gibi benimserdik. Bayram namazına kadar onun etrafında dönen o çocukça heyecan bugün bile içimi ısıtır.

Rahmetli babam, bayram namazından çıkar çıkmaz kurban kesimini yapar, ardından iki rekât namazını kılar, sonra da annemin hazırladığı kahvesini sessiz bir huzurla yudumlardı.
Kurban telaşı vardı ama o telaşın içinde bereket, birlik ve huzur saklıydı. İnsanlar yorulur ama mutlu olurdu.

Mahallede bayram sabahlarının en güzel geleneği ise ilk kavurma ikramıydı.
Kim kurbanını önce kestiyse kavurmasını hazırlayıp komşulara haber salar, ilk ikram eden olmanın sevincini yaşardı. Ardından bir bir komşu kapıları çalınır; hem bayramlaşılır hem de aynı sofranın bereketi paylaşılırdı.
Neredeyse on farklı eve uğranır, her evde ayrı bir muhabbet, ayrı bir samimiyet yaşanırdı.

Kurban etleri hemen pay edilir, kurban kesemeyenler özellikle gözetilirdi. Etin en güzel yerleri çocuklarla birlikte komşuların evlerine taşınırdı. Çünkü o zamanlar bayramın özü; paylaşmak, hatırlamak ve gönül almak demekti.

Bugün ise çoğu evde kurban eti, kesilir kesilmez poşetlenip derin donduruculara kaldırılıyor.
Belki imkânlarımız arttı ama o eski bayramların sıcaklığı, komşuluğu ve içtenliği biraz eksildi sanki…

İşte bütün bunları hatırlayınca insanın içinden istemsizce şu söz dökülüyor:
“Ahh… Eski bayramlar…”

Hayırlı bayramlar.